Λέσβος, η οικονομική ζωή της Μυτιλήνης

Η οικονομία του νησιού ειναι κυρίως αγροτική και κτηνοτροφική και λιγότερο εμπορική και τουριστική. Με έντεκα εκατομμύρια ελαιόδεντρα συγκαταλέγεται στους βασικούς της ελληνικής παραγωγής ελαιολάδου. Αξιοσημείωτη είναι και εκτροφή αιγοπροβάτων, με την οποία και τα παράγωγά της, ασχολούνται οι κάτοικοι του δυτικού και ανατολικού μέρους του νησιού όπου εκτένονται μεγάλες εκτάσεις βοσκοτόπων. Ο τουρισμός έκανε την εμφάνιση του στις αρχές του ’80 αλλά δεν έδειξε να συνγκινεί τους Λέσβιους γι αυτό και περιορίστηκε σε μικρές οικογενειακές επιχειρήσεις είτε με την μορφή δωματίων είτε ξενοδοχείων κι αυτό σε συγκεκριμένες περιοχές όπως ο Μόλυβος, η Πέτρα, η Καλλονή και ο Άγιος Ισίδωρος. Αυτή είναι κατά πολλούς και η βασικότερη αιτία για την διαφύλαξη της χλωρίδας και της πανίδας ακόμη και της αρχιτεκτονικής φυσιογνωμίας σε αυτό το βαθμό που τη συναντάμε σήμερα.

Στο τέλος του 18 αιώνα η Μυτιλήνη γνωρίζει μεγάλη οικομική ευημερία όταν εμπόριο βρίσκεται στο απόγειό του και η βιομηχανική παραγωγή εισάγει τον ατμό. Το λάδι, οι ελιές, το σαπούνι, το ούζο τυποποιούνται και φτάνουν ως τη σικελία και τη μασσαλία. Άλλωστε με τη γεωγραφική της θέση ανάμεσα στη Σμύρνη και την Κωσταντινούπολη το λιμάνι της Μυτιλήνης αποκτά μεγάλη εμπορική σημασία. Καταλυτικό ρόλο και την απαρχή μιας νέας εποχής συνιστά η μικρασιατική καταστροφή μετά την οποία το νησί έχασε το πλεονέκτημα της θέσης του και δέχτηκε χιλίαδες πρόσφυγες από τα παράλια.
Τα αναρίθμητα βιομηχανικά κτίρια και τα νεοκλασικά είναι ότι απέμεινε από την αίγλη αυτής της εποχής πολλά από τα οποία έχουν αναστειλωθεί και αξιοποιηθεί ως μουσεία, πολιτιστικά και συνεδριακά κέντρα.